Dag 16 - Jiyugaoka, Skytree & Shibuya

Zo, de laatste dag alweer! Vanochtend zijn we naar Jiyugaoka gegaan. Een klein wijkje op een minuut of 30 van Shinjuku. Ze hebben hier en Lupicia Flagship Store: 

Met een enorme collectie aan thee. En elke keer weer een aantal nieuwe smaken:

Bij een supermarktje zagen we deze meloenijsjes:

En perzikcola:

Van Jiyugaoka zijn we naar Akihabara gegaan om nog even bij de grote Yodobashi te kijken. Vandaar zijn we richting de Tokyo Skytree gegaan. Je loopt er een heel stuk door een wijkje met leuke straatjes. En rare gebouwen, zoals deze met een boom erin:

De Skytree is 634 meter hoog. Je kunt met een lift naar een platform op 450 meter hoogte: 

Onder de Skytree ligt Solamachi. Een winkelcentrum met meer dan 300 winkels en restaurants.

Rondom is alles versierd met koinobori. Deze karpervaandels worden gebruikt om kinderdag te vieren:

Kinderdag is op 5 Mei, de laatste dag van Golden Week, wanneer de Japanners meestal een korte vakantie hebben en veel zaken gesloten zijn:

In Solamachi, bij een aromawinkel. Verrassende geur op de eerste plaats: 

Tegen het eind van de middag zijn we nog even naar Loft in Shibuya gegaan. Het begon alweer aardig druk te worden:

In de metro naar Shinjuku werd je nog net niet aangeduwd, maar er stonden nog mensen op het perron die moesten wachten op de volgende trein:

’s avond hebben we voor de laatste keer tonkatsu gegeten: 

Een politiewagen, bij Shinjuku Station. Mooi gezicht, zo’n balk met uitklapbare zwaailichten: 

En toen zat het erop voor deze keer. Morgen vliegen we om 13:45 terug naar Nederland. Gelukkig niet zo vroeg, dus we kunnen mooi rustig aan doen. 

Dag 15 - Shoppen in Ginza

Gisteravond wilden we bij Starbucks de nieuwe Frappuccino’s halen, maar zoals vaker in Japan waren ze inmiddels uitverkocht. Dus daarom vanochtend eerst maar naar de winkel gelopen om er twee op te pikken. #STRAWBERRYVERYMUCHFRAPPUCCINO__RED en _WHITE. Lekker! 

Vandaag zijn we een dagje wezen shoppen in Ginza. De meeste winkels zijn pas om 11:00 uur open, dus dan kan je redelijk rustig aan doen. Eerst naar Nisha Ginza Sanrioworld: 

Ze hebben een nieuw lid van de Sanriofamilie: Kabukinyantaro:

Op de plek waar vroeger de Sony Flagship Store stond is nu een parkje gemaakt, Ginza Sony Park: 

De echte winkel is naar een paar blokken verderop verhuisd. Altijd leuk om hier de nieuwste gadgets te bekijken. Ze hebben van Sony nu een personal geurapparaat dat je bij je kan dragen, bijvoorbeeld in de metro of op kantoor. De Sony Aromastic, ik zie het nut er nog niet van in: 

En ze hebben natuurlijk Aibo, met een bruin broertje erbij:

In Ginza rijden altijd mooie wagens. Een Lotus op de stoep bij een winkel: 

Van Sony zijn we naar Hakuhinkan Toy Park gelopen. Al bijna 20 jaar een van de grootste speelgoedwinkels van Tokyo:

In de middag zijn we naar Ippodo gegaan. Een beetje "geheimzinnige" theewinkel. Als je binnenkomt sta je meteen aan de balie en dan moet je maar roepen wat je wilt hebben. Daarna zijn we naar Karel Capek gegaan voor nog meer thee en toen naar Krispy Kreme voor nieuwe matcha donuts die sinds vandaag te koop zijn. We wilden ze eigenlijk op het terras vanTokyo Kotsu Kaikan eten, maar dat was vandaag gesloten:

Dus toen zijn we maar bij Marunouchi op een paar stoeltjes op straat gaan zitten. Urban Terrace, klinkt wel goed!

Daarna nog even bij Loft langs. Er was een tentoonstelling bezig, omdat er een rugbytoernooi aan zit te komen. Kumamon, met rugbybal:

En toen door naar Character Street in Tokyo Station: 

Het doet erg denken aan Amsterdam Centraal, waar het op gebaseerd zou zijn. In de buurt van het hotel stond dit beeld van “De Liefde”. Het eerste Nederlandse schip dat in 1600 in Japan aankwam: 

Aan het eind van de middag zijn we naar Takashimaya Nihombashi gegaan. Het is geopend in 1932 en heeft 66.000 vierkante meter winkeloppervlak.

We kwamen er eigenlijk voor het Pokemon Center DX, maar eenmaal binnen liepen we praktisch tegen de keizerlijke staatskoets aan. De koets is gebruikt tijdens de keizerlijke bruiloft: 

Ze bleken een tentoonstelling te hebben over 30 jarig bestaan van het keizerrijk van Akihito. Het was vooral erg populair bij oude vrouwen, die opeens alle beleefdheid vergaten en liepen te duwen en trekken alsof hun leven er vanaf hing. Maar goed, Pokemon DX dus: 

Een van de grotere centra in Japan. Vol met Pokemon artikelen. En een van de weinige plekken ter wereld waar volwassenen een Pikachu aan het aaien zijn alsof zo’n beest echt bestaat. “Touch”: 

Van al dat wandelen krijg je flink dorst. Bij een winkeltje om de hoek hadden ze ‘Salty Lemonade’ en dat smaakte precies zoals je zou verwachten: vies zout!

Van Nihombashi was het een kwartiertje lopen naar de Licca Small Shop: 

Vanaf daar hebben we de metro terug naar het hotel gepakt. De dag vliegt voorbij, ongemerkt ben je zo weer een uur of 7 aan het rondwandelen.

's avonds zijn de naar de Shake Shack bij Shinjuku Southern Terrace gegaan: 

Deze keten is een van onze favoriete in de VS, dus leuk dat je er in Japan ook terecht kan: 

Na het eten zijn we nog een paar winkels in Takashimaya Shinjuku gegaan. Het scheelt dat het hotel vlakbij ligt, dus dan sjok je er zo heen. Op een van de verdiepingen hadden ze een robotwinkeltje. Die worden steeds geavanceerder. Een Astro Boy robot, die in onderdelen bij een 70-delige tijdschriftreeks werd verkocht. Totale prijs na anderhalf jaar, zo’n 1700 euro: 

PALRO, van Fujisoft is een pratende robot, die ook kan bewegen. Hij kan gebruikt worden om ouderen te vermaken:

In Shinjuku Marui One hebben ze een paar winkels waar ze lolitakleding verkopen: 

Baby The Stars Shine Bright is een Japans merk dat in 1988 is opgericht. Ze hebben twee internationale winkels in Parijs en in San Francisco. De naam komt van een album van Everything But The Girl, waar de oprichter een reclame voor in een tijdschrift zag.

In Shinjuku zijn voorlopig nog geen sterren te zien…. 

Dag 14 - Mount Takao

Vanochtend stuurde Momoko een foto van Mount Fuji, die vanaf haar huis te zien is: 

Wij wilden vandaag naar Mount Takao, waar je als het meezit Fuji ook kunt zien. We zijn al vroeg de deur uitgegaan, om de trein van 08:30 te kunnen pakken. Maar helaas was er een “persoonlijk ongeval” zoals ze dat hier zo cryptisch noemen, dus de trein was een half uurtje later. 

Uiteindelijk kwamen we tegen tienen bij Takaosanguchi Station aan. Vanaf hier is het een klein stukje lopen naar het begin van de verschillende wandelroutes naar boven: 

Wij hebben echter een combiticket gekocht, waarmee je met een kabeltram tot halverwege de berg op kan. De tram is de steilste in heel Japan, op sommige stukken is de helling 31 procent en moet je je vasthouden om niet achterover door de tram te rollen. 

De andere helft moet je helaas nog wel zelf lopen, maar onderweg is er gelukkig aardig wat te zien.

De berg is 600 meter hoog en vanaf de top kun je op heldere dagen Mount Fuji zien! 

Het maakt niet uit hoe vaak je Mount Fuji al hebt gezien, elke keer blijft weer speciaal: 

Aan de andere kant van de berg kun je in de verte Tokio zien liggen, met de Tokyo Skytree:

Ze noemen het hier ook wel Mount Takao Recreation Forest. Op 40 kilometer van Tokio is het voor veel Japanners het makkelijkst bereikbare bos in de omgeving. Op de top van de berg staat een ojizo-sama beeldje dat dient als beschermer van kinderen.

Jaarlijks beklimmen 2,6 miljoen mensen de 600 meter hoge berg. Vandaag leek het een nationaal uitje voor schoolkinderen te zijn. De hele berg zat er vol mee: 

Boven op de berg kan je de lokale specialiteit bestellen. Torora noodles met geraspte yam erop. Geen idee wat een yam is, maar het was goed te eten:

Een andere specialiteit zijn de honingbessenijsjes:

Halverwege de berg staat de Yakuo-in Tempel uit 744. Zodra je onder de Jōshinmon Gate doorloopt kom je in een “no kill zone”. Zelfs als er een mug op je arm zit mag je hem niet dood slaan. 

Tengu, de mannetjes met grote neuzen, schijnen op bergen rond te dwalen als boodschappers van buddha:

De berg wordt als heilig beschouwd en aanbidders komen hier al meer dan 1000 jaar naartoe. 

In de tempel wordt 5x per dag een vuurritueel uitgevoerd. Wij hebben er niks van meegekregen, maar het schijnt een spektakel te zijn. Ze hebben er ook een inari shrine, bekend van de vosjes met rode doek die de shrine bewaken en als boodschappers voor inari dienen.

Bij Japanse tempels zie je vaak kleine houten bordjes. Mensen schrijven hier gebeden of wensen op en hangen ze op bij de tempel, waar ze door de goden worden ontvangen. De bordjes worden een paar keer per jaar bij speciale rituelen verbrand.

Een gouden draak met allemaal belletjes eromheen zou wensen met betrekking tot relaties moeten laten uitkomen:

Dit gouden beeld schijnt je geld te verdubbelen als je het wast in water in een van de mandjes: 

Op de berg staat een rijtje oude cederbomen die de typhoon van 1966 hebben overleefd. De eerste boom in de rij is meer dan 47 meter hoog. Sommige bomen zijn zo oud dat de binnenkant van de stam hol geworden is:

De Octopus Ceder is een van de bekendste bomen. Hij is 37 meter hoog en zo’n 450 jaar oud: 

Op de terugweg kan je met een stoeltjeslift naar beneden. De lift staat er al sinds 1964 en doet wat oud aan. Er zit geen balk voor dus je moet zelf maar zien dat je er niet uit valt.

's avonds zijn we, nu het nog kan, nog maar een keer okonomiyaki gaan eten in Subnade, het winkelcentrum dat onder Shinjuku Station ligt. Bij Boteju bakken ze het niet aan tafel maar krijg je het in een pannetje:

Daarna hebben we nog even bij wat winkels in de buurt gekeken. Stoffenwinkel Okadaya en platenwinkel HMV, waar ze oude platen verkopen: 

En toen zijn we terug naar het hotel gegaan om eens een beetje bij te komen. Het is dan wel vakantie, maar we zijn bijna elke dag de hele dag op pad.

Disneywater bij de 7-Eleven: